Ujawnienie tajemnicy państwowej - koncepcja "powszechności"

Powszechny charakter ujawnienia tajemnicy państwowej jest natomiast reprezentowany przez między innymi Pawła Burzyńskiego.

Zwolennicy powszechności przestępstwa z art. 265 §1 k.k. powołują się przede wszystkim na wykładnię językową przepisu. Jednakże Burzyński stwierdza ponadto, iż brak jest podstaw, które pozwalałyby przyjąć, iż z normy sankcjonującej nie można dekodować normy nakazu lub zakazu. Idąc dalej uznaje on, iż ustawa o ochronie informacji niejawnej przede wszystkim przedstawia sposób postępowania z informacjami niejawnymi aby zagwarantować ich poufność, a nie sposób postępowania w razie ich ujawnienia. Ponadto ustawa nie wprowadza definicji tajemnicy państwowej, a co za tym idzie nie wyłącza stosowania innych ustaw, które taką tajemnicę konstytuują.

Ustawa więc nakłada raczej szczególne obowiązki na tych, którzy mają do nich ułatwiony dostęp. Ponadto ustawa przewiduje ujawnienie takiej tajemnicy pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym tylko w niezbędnym zakresie.

Ostatecznie Burzyński stwierdza, iż ranga dóbr chronionych art. 265 ich znaczenie dla społeczeństwa oraz fakt, że są to wartości których zabezpieczenie warunkuje również bezpieczeństwo innych prawnie chronionych dóbr obywateli, uzasadnia szeroki zakres penalizacji zachowań, które w nie godzą.

Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że przestępstwo określone w art. 265 § 1 k.k. ma charakter powszechny, a zatem może być popełnione przez każdą osobę odpowiadającą ogólnym cechom podmiotu przestępstwa, która ujawnia informacje stanowiące tajemnicę państwową lub wbrew przepisom ustawy informacje takie wykorzystuje.

Argumentował to faktem, że przede wszystkim należ się kierować wykładnią językową przepisu („kto ujawnia” – czyli każda osoba ujawniająca), która pozostaje w związku z wykładnią systemową (art. 265 § 3 k.k. – przewiduje, że występek może popełnić osoba zindywidualizowana, czego nie ma w § 1 – oznacza to, że jest rozróżnienie) oraz funkcjonalną (ranga dóbr chronionych przez przepis art. 265 § 1 k.k., których zabezpieczenie warunkuje bezpieczeństwo innych prawnie chronionych dóbr obywateli – uzasadnia szeroki zakres penalizacji zachowań, które w nie godzą.).